Şu sağlık meselesi üzerine yazı dizisi yazasım var. Sağlığın her türlüsü asabatımı oynatıyor. Sadece beden değil ruh sağlığı da aynı şiddette sıkıntı yaratıyor bende. İki satır Freud ya da Jung anlatacak hocaya bile zırt pırt müdahele eder mi bi öğrenci bozması? Eder. Ediyor. Tutamıyorum ‘kendim’i, ‘benliğim’i.

İyisiyle kötüsüyle Türk kadınında ne varsa, bu “gâvur milletinin” kadınında yok. Yani onlarda bizim kadınların “çekilmez kaprisi” de yok amma ve lakin bir o kadar “anaçlığı” da yok. Sokakta hanfendüü, mutfakta aşçı, yatakta orospu olması doğrultusunda atanmış komutlar Türk kadınında son aşamada sekteye uğramış görünüyor bu güruha göre. Kadın değil bir nevi transformer. Ezcümle Stepford kadını işte.

Bizler bir yandan “Kör müsünüz, nasıl anlamazsınız?” sorularına maruz kalırken, bir yandan da “Amma komplocu milletiz ha” diyen çatal dilli bir söyleme ‘maruz’ kalırız. Keza geçenlerde Taraf’ta Alper Görmüş “ulusalcılar, ulusalcı gazeteyi bombalamış keh keh” diyenlerle dalga geçerken, Murat Belge dış mihrak komploculuğumuzu alaya alıyordu.

Çelişkili bir şekilde doğadan kopya çeke çeke kendimizi anlamanın yoluna düşmüşüz. Biyolojik cinsiyetlerimiz üzerinden kadın ve erkeği alabildiğine “köpürtmüş”, roller biçmişiz. Bu durumda kadının doğadan aldığı tek referans neredeyse yuva yapmakken, erkeğin daha uzun bir referans listesi var.

Madem bu kadar anı yaşamalıyız neden herkes antidepresanlara hücum ediyor? Bir psikiyatrın röportajında okumuştum, yaşlıca bir kadın “Doktor Bey yalnızca tahammül hapı istiyorum” demiş. Ne de dürüstçe tanımlamış. Anı yaşamaya mahkûmsunuz ve şifayı da aynı ellerde bulmak zorundasınız. Pembe gözlüklerimiz pembe haplarıyla muadil midir acaba?

Farkındaysanız hepimiz yıllarca içten içe Nuri Alço gazozumuza ilaç atsın, tecavüzcü Çoşkun ile tercihan ormanda karşılaşalım, eşeği (nam ı diğer fıstık) kamçılayan çocukla gelecekle çeşitli iş münasebetlerine girelim, her “kirli” sevişmeden sonra halı yıkar gibi banyo yapan Ahu Tuğba’yı Nuri Alço kadar hunharca tokatlayalım, Küçük Emrah’ın (annesiyle bilahare ilgilenmek üzere) amcası olalım istedik. Evet evet geç itiraf ettik ama olsun.

Agresif, bundan sebep olsa gerek mebzul miktarda küfürlü, “nası kodu lafı”lı, ancak devralınan isyanın haklarını saklı tutan bu müzik, birbirleriyle sürekli "kavga" halinde olan rakip “müzikdaşlar”ın arasından sıyrılmayı başarıp, nihayet ekranlarda, radyolarda ve hatta reklamlarda kendisini geniş kitlelere duyurmayı başardı...

Malum bankanın malum “ihtiyacım var”lı reklâmını izledim izleyeli, içimde önlenemez bir istek olarak dört kutsal kitabı da kapıp o bankanın merkezi bir şubesinin önünde konuşlanıp, o krediyi alan herkese inandığı dinin kitabına el bastırıp “gerçeği, yalnızca gerçeği söyleyeceğinize yemin edebilir misiniz?” sorusuyla başlayan ve “hakikaten neye ihtiyacınız var?” diye devam eden sorular silsilesini sorasım var...