Tamam, düşene bir tekme de biz atmayalım ama bu son Müjdat Gezen olayı, bir yandan da “(i)kinci cumhuriyetçi” gazeteciliğin vardığı noktayı gösterdi. Maalesef bazı gazeteci arkadaşlar pek bir “yırtıcı forvet”(!) Her pozisyonu gole çevirmeye çalışan bu dostlara “faul” diye bir şey olduğunu hatırlatmak gerek. Zira adamı sakatlayıp kırmızı kartı gördükten sonra özür dilemenin âlemi yok.

Hükümete yakın gazetelerin 15 Ekim’deki işkence karşıtı tutumu gözlerimizi yaşartmakla beraber, Engin Çeber’in işkencede ölüm haberinin basına yansıdığı 9 Ekim’de ve takip eden günlerde neden seslerinin pek çıkmadığını da merak ediyoruz doğrusu.

Bu aralar öyle şeyler oluyor ki memlekette, insan kime ne diyeceğini, nerede duracağını, kime inanacağını şaşırıyor. Ortalık böylesine toz duman iken, servis edilen sahte/gerçek belgeler havada uçuşur, iddia ve ithamdan geçilmezken, birileri “ölümüne demokrat” edasıyla ortalarda salınıp, herkese demokrasi ve özgürlük “ayarı” verirken, bir de bakıyorsun ufacık bir detay ezberleri bozuveriyor. Hem de hiç beklenmeyen bir anda, beklenmeyen bir biçimde…

Müzikleri, yemekleri, dansları ve hatta insanları birbirine bu kadar benzediği halde diyaloğu bu kadar kısıtlı Yunanistan ve Türkiye gibi iki ülke zor bulunur herhalde. Ege denizinin birleştirdiği ve ayırdığı bu iki halkın çocukları İstanbul Bilgi ve Panteios üniversitelerinin 2004’ten bu yana düzenlediği beşinci etkinlikte, Delphi’de bir araya geldi. Tarih kitaplardan öğrenilen “bilgi”lerin, gerçek insanların birbirlerine temas etmesi karşısındaki aczi, sorunların çözümüne aslında ne kadar da yakın olduğumuzu bir kez daha gösterdi.

Derlerdi ki bana, “Ha Doğu Almanya, ha Sovyetler!” Ben ise diretirdim, çocukça bir romantizm ile Marx’ın, Engels’in, Karl Liebnecht ve Rosa Luxemburg’un topraklarında kurulmuş bu ülkenin, herhangi bir “uydu devlet” olmasını kabullenmek istemezdim. Ama gerçek buydu… Dolayısıyla, Doğu Almanya üçlememizin işbu son yazısında, sanırım biraz Sovyetler Birliği’nden bahsetmek gerekiyor. Zira onun üzerine konuşmak, aslında DDR üzerine de konuşmak demek...

Pinhani’yi sadece güzel müzik yaptıkları için konu ediyor değiliz. Nasıl anlatsam bilemiyorum. Bu arkadaşlarda başka bir şey var! Ya da yok…

Üçüncü yılımıza giriyoruz vesselam!
İki yıldır yazı, yorum, öneri ve eleştirileriyle GünlükHayat’ı var eden yazar ve okurlarımıza sonsuz teşekkürler!
GünlükHayat.com, sizlerin ilgisi ve desteğiyle tam da istediğiniz gibi olacak...
Herkese mutlu yıllar :))

“Good Bye Lenin” filmini izleyenler hatırlar, o dönemde yetişen çocukların hayali kozmonot olmak idi. Hayalleri olan o çocuklara, duvar yıkıldıktan sonra “Siz hayal gördünüz!” denildi ve çok iyi yetişmiş bir kuşak travma içinde kaybedildi. Şimdi Doğu Almanya topraklarında neo-nazi, ırkçı, milliyetçi parti ve örgütler kol geziyor...

Berlin Duvarı’nın yıkılışından on yedi yıl sonra, Doğu Almanya’yı nasıl anlatmalı? Koca bir sistem büyük bir gürültüyle yıkılırken, O ayakta kalabilir miydi ki? Ya bugün? Duvar yıkıldı ve her şey bitti, öyle mi? Hiç sanmıyorum...