Medyada yorumculuk yaparak para kazanan bir antrenörün, eleştirdiği kişinin yerine göreve getirilmesinde iç gıcıklayan bir durum var.
Ya X yorumcusu kendi ekonomik çıkarı için, elinde bulunan medya gücünü kullanarak rakibini baltalarsa?

Nasıl oldu da bundan 18 sene önce Michael Jordan "cumhuriyetçiler de ayakkabı satın alıyor" diyerek demokratları desteklemeyi reddederken onun veliahtı LeBron James Obama'ya açık destek verebildi? Küresel kapitalizm ve Çin'in değiştirdiği dengeler 21.yüzyıla damgasnı vurmaya devam ediyor...

Türk spor medyasında kadının temsili ve cinsiyetçilik sorunu o kadar vahim bir derecede ki yarın memleketteki tüm kadın sporcular toplu bir kararla profesyonel hayatlarına son verseler bunun günlük medya akışına hiçbir etkisi olmaz. Hatta bu toplu eylemin haberi bile spor servislerine uğramadan 3.sayfalarda kendine ancak absürd haber titriyle yer edinebilir.

Çin’in madalya kazanan çocuklarının 16 yaşın altında olduğu iddiasını dillendiren Amerikan medyası, Nike ve benzeri Amerikan firmalarının Uzakdoğu’da 2 dolara çalıştırdığı çocuk işçiler konusunda niye ağzını açamıyor? Acaba sebebi tek önem verdikleri şeyin altın madalya olması mı? İnanılmaz, “şok edici”, flaş bir haber değil mi bu?

Beijing 2008, sporların ulaştığı seviye ve atletlerin kalitesi göz önüne alındığında insanoğlunun fiziksel beceriler bakımından tavan yaptığı bir olimpiyat olarak tarihe geçecek. Ben hiçbir zaman “ah o eski atletler, ah o eski topçular” diye moruk nostaljisi yapanlardan olmamışımdır. Çünkü insanoğlu her zaman daha ileriye gider.

Spor, sinema ve müzik dünyasından toplumun tepesine yükseltilen ve rol model olarak politikacı, düşünür gibi insanların yerini alan şöhretlerin sayısının gittikçe artması beraberinde bir yapaylık ve inandırıcılık sorununu da getiriyordu. 20.yüzyılın kahramanları gerçek birer kahraman olmaktan çok yapay üretimlerdi. Fakat medya ne kadar uğraşırsa uğraşsın alelade bir insanı gerçek bir kahramana dönüştüremiyor.

Günlükhayat ve yaşadığımız memleket bahsine çene çalıp, kararlar alırken bir noktada kendimi hararetli yazarlarımızdan soyutladığımı hissettim. Fasıl ekibi yeteneklerini sergiler; yan masalar felekten bir gece çalar ve Kerem-Mustafa ikilisi Tuğba ve Elif’e sosyalist propaganda yaparken “allahın sipor yazarı” bendeniz de “Ulan bu memleketten gitmek zorunda kalsam işte bunları özlerim” diye düşünüyordum. Yani bu çilingir sofralarını, sohbetleri, rakıyı, arnavut ciğerini ve tabii ki -en önemlisi- müzikleri...

Doğrudur; futbol sahalarında birçok milliyetçi ve ırkçı sahneyle karşı karşıya kalmaktayız. Ölümsüz, "Türk'ün Türk'ten başka dostu yok" mottosunun yarattığı kompleks ve nefret en ufak olayda bile kendini gösteriyor. Peki bunların sebebi Arda'nın zarif çalımları, Servet'in insanüstü özverisi ya da Hamit'in bitmek bilmeyen enerjisi mi? Hakem'in es geçtiği bir sarı kart mı Türk-Alman kavgasını yaratıyor yoksa kompleksli spikerin "Hakem çifte standart uyguluyor zaten bu Avrupalılar bizi sevmiyor" diye zırlaması mı? Semih'in son dakikada attığı mucize gol mü Türk halkını Hırvat düşmanı yapıyor yoksa Fanatik Gazetesi'nin maç sabahı attığı "Bunlara bir çakmak lazım" başlığı mı?

50 senede 4 şampiyon çıkarabilmiş bir çevrede sürprizin ne kadar mikro hadiselerle vuku bulduğunu çözmek pek de zor değil. Bu açıdan bakıldığında rahatlıkla söyleyebilirim ki Türk Futbolu’nda peri masallarına yer yoktur. Aslında orijinal tabiriyle “Sinderella hikâyesi” demeliydim ama malum masal karakteriyle bu yazının öznesi küçük imparator, yiğit delikanlı, yıkılmaz, yığılmaz, sekti mi namlusundan asla ve kat’a geri dönmez, dünyaya bedel askerimiz Bülent Uygun pek de kafiyeli durmaz diye düşündüm...