Başbakanı olduğu ülkenin resmi dilinde kullandığı kelimelerin sözlük anlamlarından bi’haber başbakanlardan, fani halkın cebinden uhrevi nedenlerle çaldığı altınları geri isteyen hocalara; insani(!) gövde gösterisiyle boğaz sularından geçen savaş gemilerinden, Osmanlı’nın zayıflayıp dağılmasından da bizzat suçlu olan ‘ergenek düğümlerine’ kadar gene rengârenk, gene nur topu gibi gündemlerimiz var.

Çin’in madalya kazanan çocuklarının 16 yaşın altında olduğu iddiasını dillendiren Amerikan medyası, Nike ve benzeri Amerikan firmalarının Uzakdoğu’da 2 dolara çalıştırdığı çocuk işçiler konusunda niye ağzını açamıyor? Acaba sebebi tek önem verdikleri şeyin altın madalya olması mı? İnanılmaz, “şok edici”, flaş bir haber değil mi bu?

Ameliyatla ‘güzelleşilen’ programlarda eskiden bir ‘ucube' olan kadın ‘hayatta kalabilmek’ için insan eliyle ‘güçlü’, ‘normal’ kılınmıştır. Toplumda var olabilmek için gerekli olan ve programların bize alttan alta söylediği; fazla uçlarda olmayıp normalleşmektir.

Bizler bir yandan “Kör müsünüz, nasıl anlamazsınız?” sorularına maruz kalırken, bir yandan da “Amma komplocu milletiz ha” diyen çatal dilli bir söyleme ‘maruz’ kalırız. Keza geçenlerde Taraf’ta Alper Görmüş “ulusalcılar, ulusalcı gazeteyi bombalamış keh keh” diyenlerle dalga geçerken, Murat Belge dış mihrak komploculuğumuzu alaya alıyordu.

Bu aralar öyle şeyler oluyor ki memlekette, insan kime ne diyeceğini, nerede duracağını, kime inanacağını şaşırıyor. Ortalık böylesine toz duman iken, servis edilen sahte/gerçek belgeler havada uçuşur, iddia ve ithamdan geçilmezken, birileri “ölümüne demokrat” edasıyla ortalarda salınıp, herkese demokrasi ve özgürlük “ayarı” verirken, bir de bakıyorsun ufacık bir detay ezberleri bozuveriyor. Hem de hiç beklenmeyen bir anda, beklenmeyen bir biçimde…

Bir yazdan hatırımda kalanlar, geçmiş yazdan hatırda kalanlardır benim için. Yine yaz tatili başlıyor ve ben geçmiş yazımı düşünüyorum. Ne yapmıştım, ne yapmıştık, ne yapacağız...

Eşini kocasını, çoluğunu çocuğunu alıp gelmiş bu dinleyici, Bülent Ortaçgil dinleyicisi değil. Tesadüfen oraya oturmuşu da vardır, parkta dolaşırken denk gelmişi de; sadece meraktan izleyeni de. Gerçekte Ortaçgil konserini duyup gelen de vardır. Gene de Ortaçgil’in beklediği topluluk değil bu. O yüzden sıkıntılı söylüyor şarkılarını. Bir saatte de bitiriyor konserini, “Bir daha, bir daha” tezahüratlarına aldırmadan, arkasını dönüp uzaklaşıyor oradan.